Reisverhaal “Le Berry” door Bart Plouvier
in “Uit” Magazine – oktober 2008
foto Michel Vaerewijck

Wouden en slotgrachten die onze fantasie op hol doen slaan.
Een abdij waar de geesten van hongerlijdende moniken nog rondwaren.
Ridders noch prinsessen duiken op voor onze neus,
wel mogen we op de koffie bij een heuse barones.
Deze streek biedt het perfecte decor voor middeleeuwse sagen,
onvervalste sprookjes en boude jongensdromen.

In deze uithoek van Le Berry, in Coust, vlak bij Saint-Amand-Montrond, kon je tot voor enkele decennia aan de omvang van een schuur het vermogen van de ernaast wonende boer afmeten. De schuur waarin wij zijn ondergebracht heeft de afmetingen van een ietwat plomp, middelgroot schip, onze kamer die van een kapiteinskajuit met allure. De souvenirs aan de muren en op de tafel getuigen van verre reizen: een boog en pijlenkoker, een wajangpop, een Afrikaans buikmasker. Ook het verblijf van onze kinderen, Jonas en Fien, mag er wezen.
De reder, in vergetelheid vergleden, gàf om zijn bemanning. Zoveel is duidelijk. En om mijn maritieme beeldspraak nog even aan te houden: ons schip is op een zandbank gelopen en de zee heeft zich, lang geleden al, teruggetrekken. Je kan ze niet eens meer ruiken, maar je kan nu, van hieruit, wél ver kijken. “Daar”, zeg ik tegen de kinderen, “het roer staat tegen de deur van het kombuis”. Mijn stiefdochter slaat, glimlachend om zoveel idiotie, de ogen ten hemel: “Dat is een karrenwiel.” Mijn zoon kent mijn, speelt mee, wijst naar een zwerm kraaien en zegt: “Meeuwen.”

Een deel van zijn verhaal nam Bart Plouvier ook op in
“Entre Deux Mers”
dat verscheen bij Manteau begin 2010:
Dagboekfragmenten, Brieven en Overpeinzingen.
Als reiziger, natuurliefhebber, theaterman, journalist, scherpzinnige observator, taalkunstenaar, dichter, cafébezoeker, bohemien: in alle hoedanigheden spreekt Bart Plouvier tot de lezer in dit egodocument.

Het volledige artikel kan je hier lezen:
Uit magazine okt 2008